ลาแล้วจำลาจาก บ.ท.

ที่ที่ก่อเกื้อกูลการศึกษา

ที่แห่งเป็นบ้านเรือนอยู่ทุก

ครา

ที่แห่งเป็นธาราหล่อเลี่ยงใจ

บัดนี้ถึงคราต้องลาจาก

จำต้องพรากลาจากไกลใจ

หวั่นไหว

เมื่อเติบโตกันหมดแล้วแก้ว

ทรามวัย

จำต้องไปจำต้องพรากลา

จากกัน

กี่ปีแล้วความทรงจำที่แสนสุข

ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขหฤหรรษ์

คนละที่คนละท้องมารวมกัน

มาสารฝันตามความรัก

ประจักษ์ใจ

เริ่มย่างเข้าสู่รั้วเทา-เหลือง 

ด้วยใจมั่น

สานสัมพันธ์น้องพี่นี้ใช่ไหม

ที่พันผูกความรู้สึกไว้ใจใจ

ก่อเกิดให้ทรวงลึกตรึกครา

จำ

ถูกพร่ำสอนจากคุณครูที่

แสนรัก

ให้รู้จักใช้ชีวิตอย่าถลำ

อนาคตอีกไกลจำต้องทำ

ให้สมคำครูสอนไว้ไม่แช

เชือน